امشب آسمان زیباتر از آن است که در وصف بگنجد

امشب سیاهی آسمان در انبوه نورها پنهان شده

امشب شبی زیباست ولی . . .

                       ولی نمیدانم چرا همچنان غمگینم

                        و نمیدانم که چرا آسمان دل من بی نور است

                       و نمیدانم که چرا بی هدف به دور خود میگردم

                       نمیدانم . . . . نمیدانم . . . و نمیدانم

                       نمیدانم چرا ماهیان دریاچه ی عشق در درون دریای دل من جای ندارند امشب

                       و نمیدانم که چرا کفتران خوشی از بامهای گنبد قلبم پرکشیدند امشب

                       و نمیدانم که چرا ستاره های آسمان تیره ی قلبم دیگر چشمک نمیزنند

                                                                                             کاش میدانستم . . .

                                      کاش میدانستم

                                                 که چرا قلب من امشب تنهاست . . . !!!

                                                                    کاش میدانستم !

                                                                                 کاش میدانستم!

                                                                                              کاش میدانستم!

       این مطلب و شب سه شنبه ساعت ۳ نیمه شب نوشتم اما نشد که زودتر تو وبم بنویسم

یگین که رفت مسافرت بگین شماره ای نداد

یه جور بگین که آخرش از حرفاتون هل نکنه

طاقت ندارم ببینم به قبر من نگاه کنه

دونه به دونه عکسام و بردارید آتیش بزنید

هرچی که خاطره دارم برید و از بیخ بکنید

نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه

نمیخوام هیچ وقت تنم و توی گورم بلرزونه

برو . . . آتیش به قلب من نزن

بذار نگاهت از یادم بره

                                بذار واسه همیشه قلب من                چال بشه با من کلی خاطره

برو . . . نمیخوام ببینی خونه ی من خالی شده

همدم من به جای تو ریگای پوشالی شده

اون که میگفت میمرد برات                   دیدی راست راستی مرد

            رفت و همه خاطرش هم بخاطرت برداشت و برد

                  این شعر برای کسیه که خاطراتش از ذهنم پاک نمیشه و خودش هم میدونه . . . !

پرواز کبوتران را هیچگاه از یاد نمیبرم . . .  چرا که با هر کوچشان یادی از تو را به خاطرم می آورند ای کوچ کرده از قلبم . . . !

یگین که رفت مسافرت بگین شماره ای نداد

یه جور بگین که آخرش از حرفاتون هل نکنه

طاقت ندارم ببینم به قبر من نگاه کنه

دونه به دونه عکسام و بردارید آتیش بزنید

هرچی که خاطره دارم برید و از بیخ بکنید

نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه

نمیخوام هیچ وقت تنم و توی گورم بلرزونه

برو . . . آتیش به قلب من نزن

بذار نگاهت از یادم بره

                                بذار واسه همیشه قلب من                چال بشه با من کلی خاطره

برو . . . نمیخوام ببینی خونه ی من خالی شده

همدم من به جای تو ریگای پوشالی شده

اون که میگفت میمرد برات                   دیدی راست راستی مرد

            رفت و همه خاطرش هم بخاطرت برداشت و برد

                         این شعر برای کسیه که خاطراتش از ذهنم پاک نمیشه و خودش هم میدونه . . . !

پرواز کبوتران را هیچگاه از یاد نمیبرم . . .  چرا که با هر کوچشان یادی از تو را به خاطرم می آورند ای کوچ کرده از قلبم . . . !

 گاهی وقتا دلم برای بچه گیهام تنگ میشه برای اون موقعی که بهترین دوستام عروسکام بودن و رلخوشیم چندتا مداد رنگی و یه دفتر نقاشی بود   برای اون وقتایی که دنبال هم میدویدیم و وقتی به هم میرسیدیم انگاردنیا رو  بهمون میدادن    برای روزای قشنگ و اون درختایی که دورشون حالقه میبستیم  حتی برای اون وقتایی که مریض میشدیم  هر کدوم مریض میشدیم اون یکی غصه اش میگرفت اما حالا . . . حالا دیگه از اون وقتا هیچی نمونده . . . هیچی به جز یه دنیا فاصله بین احساس من و تو . . .

مرا صدبار اگر از خود برانی دوستت دارم          به زندان جفایت هم کشانی دوستت دارم

                                        چه حاصل از جفا کردن

                                        چه سود از قهر ورزیدن

                                                               مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم

نمیدانستم او کیست  

راستی او که بود؟

آری . . . . . .

او همان «من» قدیم بود

او که حتی با یک شعر به فکری عمیق فرو می رفت

و برای لطیف ای با تمام جان میخندید

و اما حالا . . .

او کسی نیست جز روحی سرگردان

غریبه ای آشنا

و سایه ای گم شده در غمها

                                  تشنه لب در گوری سرد خوابیدم !!!!

دستانم بوی گل می داد . . .

                      و مرا به جرم چیدن گلی محکوم کردند . . .

ولی هیچکس با خود نگفت که شاید . . .

                            گلی کاشته باشم!!!

خیلی وقته که دیگه نمیتونم هر حرفی تو دلمه به هیچکس بگم گفتم برم یه وبلاگ بسازم که همه ی حرفای دلم و توش بنوییسم تا بالاخره یکی پیداش بشه و بتونه حرف دل من و بفهمه ولی حتی این وبلاگ هم نتونست درد من و درمان کنه

خیلی سخته . . .  یه حرفی داشته باشی که نتونی بگی ولی سخت تر از اون اینه که حرفت رو بگی و هیچکس نتونه درکت کنه !!!

خیلی سخته کسی رو دوست داشته باشی ولی نتونی به روی خودت بیاری و تو خودت بشکنی و با خودت عهد ببندی که دیگه حتی اسمش رو هم نیاری !!!!!

کاش یکی پیداش بشه که بفهمه . . .  نه حرف منو . . . 

                              حرف همه ی عاشقارو بفهمه

                                              گاو ماما میکرد

                                         گوسفند بع بع میکرد

                                         سگ واق واق میکرد

                           و همه با هم فریاد میزدند حسنک کجایی؟

 شب شده بود اما حسنک به خونه نیومده بود حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید او به شهر رفته و در آنجا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن میکند او هر روز صبح به جای غذا دادن به  حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل میزند.

موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت می زند.

دیروز که حسنک با کبری چت می کرد کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با پتروس چت میکرد پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد پتروس دید که دیوار سوراخ شده اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود او نمیدانست که سد تا چند لحظه ی دیگر میشکند پتروس در حال چت کردن غرق شد.

برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت ریزعلی سردش بود و دلش نمیخواست لباسش را درآورد ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله ی دردسر نداشت قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد. کبری و مسافران قطار مردند .

اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت خانه مثل همیشه سوت و کور بود الان چند سال است که کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد او حتی مهمان خوانده هم ندارد او حوصله ی مهمان ندارد او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند. او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد. او کلاس بالایی دارد. او فامیل های پولدار دارد.

او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت اما او از چوپان دروغگو گله ندارد  چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد به همین دلیل است که دیگر در کتابهای دبستان آن داستانهای قشنگ وجود ندارد

خب مثل همیشه نظر یادتون نره دوستان عزیز

اگر دنيا نميداند که من غمگين تر از غمگينترين غمگين دنيايم بيا يک لحظه با من باش که من تنها تر از تنهاترين تنهاي دنيايم

چند وقت پیش بابام توی دفترم یه مطلب جالبی نوشت که من خوشم اومد گفتم تو وبم بنویسم تا شما هم لذت ببرید

روزی که فرشتگان خواستند سرنوشت مرا بنویسند جوهر طلایی ریخت و پر طاووس شکست پس به ناچار مرکب سیاه و پر شکسته بر درختی خشکیده در ببیابان برهوت سرنوشت مرا نوشتند

                                     این حرف دل منو میگه هرکی بامن موافقه یه نظر بده

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و بجاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داد زل بزنی و بجای اینکه لبریز از کینه و نفرت شی احساس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یکبار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی بجز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه  دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری

چقدر سخته که گل آرزوهاتو تو یه باغچه ی دیگه ببینی و هزاربار خودتو بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی: «گل من باغچه ی نو مبارک»

             این مطلب رو تقدیم میکنم به همه ی عاشقای دنیا

عشق

            . . . . .چون میوه است ممکن است خوب به نظر بیاد اما تا وقتی نرسیده اون رو گاز نزن !!!!

           . . . . . تنها گلیست که بی مدد فصلها رشد میکند !!!

           . . . . . صدای فاصله هاست . . . فاصله هایی که غرق ابهامند

                                                                            نظر یادتون نره

                     چون وقتی ایمان شکست میخورد ترس پیروزی اش را جشن میگیرد

سیبی که باهم گاز زدیم را به اقیانوس انداختم حالا تمام ماهیها عاشق شدند

     جای مهتاب . . . . .  به تاریکی شبها . . . . . . تو بتاب

آدمک آخر دنیاست بخند    آدمک مرگ همین جاست بخند    آن خدایی که تو بزرگش خواندی     

مثل تو تنهاست بخند      دستخطی که تو را عاشق کرد      شوخی کاغذی ماست بخند   

عشق است بیایید خیانت نکنیم           

با غیر رفیق خود رفاقت نکنیم

عشق است نه عادتی که هر روزه شود

عادت بکنیم به عشق عادت نکنیم

خنده بر لب میزنم  تا  کس نداند راز من        ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت

پروانه صفت چشم به تو دوخته بودم    وقتی که خبردار شدم سوخته بودم

خاکستر جسمم ز سر شمع فرو ریخت     این بود وفایی که من آموخته بودم

    سکوتی سرد و مبهم دارم ای دوست   

    هزار آیینه ماتم دارم ای دوست

     جنون و درد و ناله جمع جمعند

     فقط امشب تو را کم دارم ای دوست

                    نظر یادتون نره تا همچنان دوستتان داشته باشم